นายพยอม จั่นเพชร ได้เข้าสู่ร่มเงาพุทธศาสนาครั้งแรกด้วยการเข้าพิธีบรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุได้ประมาณ 10 ปี เพื่อศึกษาข้อวัตรปฏิบัติเบื้องต้นและเป็นการสร้างสมบุญบารมีในวัยเยาว์ ก่อนที่จะลาสิกขาออกมาช่วยโยมบิดาทำงานสู้ชีวิตในเวลาต่อมา

การที่จะไปก่อสร้างตึกศิริราช ก็เป็นอีกเกร็ดหนึ่ง ที่ทำให้ความคิดอยากจะบวชของนายพยอมรุนแรงมาก เวลานั่งทำงานอยู่บนหลังคาซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ช่องเข็นศพหรือทางเข็นศพไปสู่ห้องดับจิต ก็มักจะเห็นคนที่มารับศพร้องไห้ เมื่อก้มลงไปดูศพที่เข็นผ่านไป รุ่นเดียวกับนายพยอมก็มี สาว ๆ ก็ยังมี หน้าตายังดูเด็กรุ่น ๆ อยู่เลย

บางคราวนายพยอมขึ้นไปที่ตึกซีอุย ที่นั่นชำแหละศพและดองศพกันเยอะมาก เมื่อนายพยอมไปเห็นแล้วยิ่งเกิดความรู้สึกว่า เนื้อหนังทั้งหลายเหล่านี้ จะไม่สามารถครอบงำจิตใจได้มาก ทำให้ความคิดที่จะบวชรุนแรงขึ้น สูงขึ้น

ต่อมาพ่อเปล่งถึงแก่กรรม ญาติ ๆ เก็บศพของพ่อเปล่งไว้ พอครบกำหนดที่จะเผา คือก่อนวันเข้าพรรษา 1 เดือน ซึ่งตรงกับวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2513 มีการจัดการกันตามธรรมเนียมประเพณี ตอนนั้นนายพยอมมีอายุครบบวชพอดีคือ 20 ปี อุปสมบทที่วัดสังวรพิมลไพบูลย์ โดยมีท่านพระครูนนทประภากร เจ้าคณะอำเภอบางใหญ่ เจ้าอาวาสวัดพิกุลเงิน เป็นพระอุปัชฌาย์ ท่านเดินนำหน้าโลงศพของพ่อรอบเมรุเผาศพ ที่เรียกกันตามธรรมเนียมว่าการจูงศพขึ้นเมรุ ตอนแรกท่านตั้งใจจะบวชเพียง 3 เดือนเท่านั้น แต่ต่อมา เปลี่ยนความตั้งใจใหม่โดยจะบวชให้ได้ครบพรรษา

เรียนนักธรรมชั้นตรี ที่วัดอัมพวัน จังหวัดนนทบุรี ด้วยความที่ท่านอยากเรียนมาก ท่านจึงไม่ขาดเรียนเลย เมื่อมีเวลาว่างท่านจะพัฒนาวัดโดยก่อสร้างสิ่งต่าง ๆ รวมทั้งเขื่อนที่หน้าวัดสังวรพิมลไพบูลย์ด้วย